تصویر بالا : صحنه ای تخیلی از شکار و کار جمعی انسانهای پیش از تاریخ

نوشته عبداللطیف عبادی

از آغاز پیدایش انسان در زمین تا چهار هزار سال پیش از میلاد مسیح ، یعنی تا شش هزار سال پیش ، را دوران ماقبل تاریخ یا پیش از تاریخ می نامند . ما از زندگی انسانهایی که از شش هزار سال پیش به آن سو زندگی می کرده اند اطلاع چندانی نداریم . نه از آنها خط و نوشته ای بجای مانده که بخوانیمش و نه آنچنان زندگی پیشرفته و مجهزی داشتند که با بررسی آثار بجای مانده از آنها به نحوهء کار و کوشش و افکار و روابط و باورها و عقاید و دیگر جزئیات زندگی شان پی ببریم

تا قرن هجدهم میلادی – بین دویست تا سیصد سال پیش – کسی به درستی نمی دانست که انسان از کی و از چه دورانی و چگونه در زمین بوجود آمده است؟ ملل و اقوام و ادیان مختلف دنیا البته هر کدامشان به نوبهء خود افسانه ای برای خلقت داشتند و آفرینش زمین و آسمان و دریاها و کوهها و جنگلها و موجودات روی زمین ، و از جمله انسان ، را در افسانه های خود با آب و تاب و جزئیات بسیار شرح داده بودند . اما دانشمندان علوم طبیعی از بین همهء روایتهای افسانه ای و مذهبی ، روایت انجیل و تورات را باور داشتند و معتقد بودند که انسان در ابتدا به شکل یک زن و یک مرد (آدم و حوا) در جایی که باغ بهشت عدن نام داشت آفریده شد و سپس به دلیل نافرمانی از خداوند ، از آن فردوس برین به زمین پر از رنج و مرارت رانده شد .  طبق همین آموزه ها نیز عمر پیدایش و خلقت انسان تا حدود ده هزار سال تصور میشود

تصورات دینی مسیحیان و داستان خلقت انسان در انجیل و تورات تا قرن هجدهم برای همگان معتبر بود تا اینکه دانشمندی بنام چارلز داروین در انگلستان ظهور کرد . داروین در داستان خلقتی که تورات و انجیل می گفتند ، شک کرد و معتقد بود که انسان نه به یکباره ، بلکه به تدریج و در فرآیندی که تکامل نامیده میشود ، از حالتی جانورگونه ، به انسان کنونی تبدیل شده است . داروین تلاش کرد تا با استفاده از فسیل ها و استخوانهای سنگ شده ای که از جانوران یافته بود و نیز مقایسه جسم و استخوان و ساختار بدنی برخی حیواناتی که شبیه انسان هستند ، این فرضیه را ثابت کنند که انواع مختلف حیوانات و از جمله انسان ، منشاء مشابهی دارند و در طول زمان و در جریان روند تکامل خود از یکدیگر جدا شده و با هم متفاوت گردیده اند . در آن زمان مقامات کلیسا و علمای دینی ، به شدت به چارلز داروین تاختند و او را فردی بی اعتقاد و کافر نامیدند . اما چارلز داروین – که خود فردی مومن و خداپرست بود – در جوابشان چنین استدلال می کرد که تکامل و خلقت تدریجی انسان ، نشاندهندهء قدرت خداوند و عظمت هوشمندی الهی و آسمانی آن در کار آفرینش است . از آن زمان به بعد ، مطالعهء تاریخ جهان و نیز داستان پیدایش انسان ، روندی علمی و تجربی به خود گرفت و مطالعهء تاریخ بشری وارد مرحلهء جدیدی شد

عبداللطیف عبادی

یکی از پرندگانی که در جایی به زبان فارسی مطلبی درباره اش نوشته نشده – و یا شده و بنده ندیده ام – کوکر قطبی است . کوکر ( بر وزن کوثر) پرنده ایست که انواع مختلف دارد و به زبان انگلیسی گروس نامیده میشود . دو – سه نوع صحرایی آن ( سند گروس) در ایران هم زندگی می کنند که از همهء آنها معروفتر کوکر طلایی است . اما کوکر قطبی نه در صحراهای گرم بلکه در سرزمینهای قطبی و بویژه در شمال روسیه ، نروژ ، فنلاند ، سوئد ، شمال بریتانیا ، شمال شرق آمریکا ، شرق کانادا و غرب آلاسکا زندگی می کند . اندازهء آن اندکی از کوکر طلایی ایرانی بزرگتر و از کبک کوچکتر است . کوکر قطبی در حاشیه رودخانه ها ، بوته زارها و درختزارهای باز و پراکنده زندگی می کند . این پرنده سالی یکبار و آنهم در فصل بهار جفتگیری می کند و هر بار هفت تا ده تخم می گذارد و بیست روز روی آنها می خوابد . پرندهء نر نیز جفت خود را در نگهداری از تخم ها و بزرگ کردن جوجه ها کمک می کند . غذای اصلی کوکر قطبی – مانند سایر کوکرها – دانهء گیاهان ، برگهای نرم و گاهی هم گلهای کوچک هست . کوکر قطبی به دانه های بید مجنون علاقهء زیادی دارد و به همین دلیل به زبان انگلیسی آنرا کوکر بید مجنون ( یا ویللو گروس) می نامند . ء

مهمترین ویژگی کوکر قطبی رنگ آن است . در فصل زمستان پرهای کوکر قطبی تماما” سفید میشوند . در فصل بهار به دو رنگ قهوه ای و سفید در می آیند و در فصل تابستان ، نرها سر و گردن و بالهایشان قهوه ای روشن تا سرخ رنگ میشود و ماده ها نیز به رنگ قهوه ای در می آیند . کوکر قطبی مهاجرت هم می کند اما برخلاف کوکرهای صحرایی، کوچش چندان هم به دوردست ها نیست و ذر جستجوی آب و هوایی مناسب تر و یافتن غذای بیشتر ، بیست کیلومتر تا نهایتا” چندصد کیلومتر از لانهء تابستانی یا زمستانی اش فاصله می گیرد . جالب اینجاست که در فصل مهاجرت ، ابتدا کوکرهای نر به مقصد پرواز می کنند و بیست روز پس از آن که هر یک از آنها قلمروی خودش را مشخص کرد ، کوکرهای قطبی ماده به آنها می پیوندند . کوکر قطبی نیز مانند سایر کوکرهای دنیا ، بجز مواقع ضروری پرواز نمی کند و بیشتر ترجیح می دهد که روی زمین راه برود . به دلیل بالا بودن سطح فرهنگ مردم شمال اروپا و آمریکا ، نسل کوکر قطبی در خطر نیست و کسی جمعیتشان را تهدید نمی کند

تصویر بالا : کوکر قطبی ماده در فصل زمستان

تصویر بالا : کوکر قطبی نر در فصل زمستان

تصویر بالا : کوکر قطبی ماده در اوایل فصل بهار

تصویر بالا : کوکر قطبی نر در اوایل فصل بهار

تصویر بالا : جوجه های کوکر قطبی در اواخر فصل بهار

روی تصاویر کلیک کنید تا زیباتر و بزرگتر دیده شوند

 این را هم بخوانید

کوکر طلایی ، زیباترین پرنده ایران

ترجمه : عبداللطیف عبادی

وقتی صحبت از سفر جهانگردان خارجی به کشورهایی مانند مالزی یا هندوستان میشود ، عموما” تصور می شود که این سفرها همگی به قصد دیدن زیبایی های طبیعی و فرهنگی و یا تاریخی آن کشورها انجام می گیرند . اما کمتر کسی می داند که بخش بزرگی از این سفرها در واقع نه برای گردش و تفریح ، بلکه به قصد درمان و استفاده از امکانات پزشکی آنجا هستند . در حال حاضر سالیانه دست کم دو میلیون و پانصد هزار نفر برای معالجه دست به سفرهای خارجی می زنند . به این مسافرین اصطلاحا” جهانگردان پزشکی یا توریست پزشکی می گویند . توریسم پزشکی به سرعت در حال تبدیل شدن به منبع درآمدی جذاب و پولساز برای برخی از کشورهاست . جهانگردی پزشکی غالبا” بین کشورهای گران ( یعنی کشورهایی که هزینه های زندگی در آن بسیار بالاست) و کشورهای ارزان ( که هزینه ها در آنجا پایین است ) برقرار است . به این ترتیب که مثلا” یک امریکایی بجای آنکه در کشور خودش به معالجه بپردازد ، به کشور ارزانی مانند هندوستان می رود تا در آنجا تحت معالجه قرار بگیرد . جهانگردی یا توریسم پزشکی عملا” می تواند هزینه های پزشکی و معالجاتی یک فرد را تا ۸۵ درصد کاهش بدهد و ضمنا” سود سرشاری را نیز عاید کشورهای مقصد کند . با توجه به گسترس سریع صنعت جهانگردی پزشکی ، برخی از دولتها مانند آمریکا و بریتانیا مراکزی را جهت ارائه مشاوره به توریست های پزشکی برپا کرده اند تا به اتباع خود بگویند که برای درمان و معالجه به چه کشوری بهتر است سفر کنند و در آنجا به چه نوع سیستم درمانی ، و حتی چه پزشکان و بیمارستانی ، باید اعتماد کنند یا نکنند

مقایسه هزینه های درمان میان کشورهای گران و ارزان نشان می دهد که اگر یک توریست پزشکی کشور مورد نظر خود را درست انتخاب کرده باشد ، تا چه میزان در مصرف هزینه های معالجاتی اش صرفه جوی جویی کرده است . برای مثال ، یک عمل قلب در آمریکا ۷۷ تا ۱۳۳ میلیون تومان پای مریض آب میخورد . اما همین عمل را می توان با همان کیفیت و با همان امکانات و استانداردهای پزشکی آمریکا در هندوستان انجام داد آنهم صرفا”  با ۷ میلیون تومان . یا اینکه همین عمل را در تایلند انجام داد با ۲۲ میلیون تومان . جراحی ها زیبایی ، دندانپزشکی ، ارتوپدی را هم می توان در کشورهای ارزان دنیا با یک پنجم هزینه های درمانی آمریکا و اروپای غربی انجام داد . در حال حاضر کشورهایی مانند مکزیک ، مجارستان ، تایلند ، هندوستان ، کاستاریکا ، و ترکیه جزو چذاب ترین نقاط جهان برای عموم جهانگردان و مسافران معالجاتی و توریست های پزشکی شده اند . در واقع سفر به این کشورهای زیبا جهت معالجه ، هم فال است و هم تماشا

برزیل : امروز می توان با پرداخت سه تا شش میلیون تومان به مراکز پزشکی برزیل ، هر نوع عمل زیبایی را روی صورت و

 سینه انجام داد . در واقع پزشکان برزیلی به سرعت در حال تبدیل شدن به بهترین جراحان زیبایی در دنیا هستند . اگر این شهرت و خوشنامی را در کنار هزینه های پایین و ارزان این جراحی ها در برزیل بگذاریم ، طبیعتا” تعجب نخواهیم کرد که سالیانه چه تعداد بالایی از اتباع آمریکا و اروپای غربی برای زیبا کردن چهره و اندامشان به برزیل سفر می کنند

کاستکاریکا :  کاستاریکا کشوری کوچک و در عین حال بسیار زیبا در آمریکای مرکزی است ، با کوههای آتشفشانی

 معروفش و ویژگی های شگفت انگیز طبیعی اش . اما همهء توریستهایی که به این کشور چهار میلیون نفری سفر می کنند قصدشان صرفا” لذت بردن از سواحل آرام و گرم دو سوی آن و کناره های اقیانوس اطلس یا دریای کاراییب و هوای مطبوع و سایه نخل های نارگیل آنجا نیست . پانزده درصد از این توریست ها یا برای معالجه دندانها و کاشتن دندان آمده اند و یا برای بزرگ و کوچک کردن سینه های خود و یا برداشتن چین و چورک صورتشان و قلمی کردن بینی شان ، چرا که هزینه های این کارها در کاستاریکا بسیار بسیار پایینتر و کمتر از اروپا و آمریکاست

مجارستان : اگر کسی قصد دارد برای درمان طبیعی و کاهش دردهای عضلانی و مفاصلش و بخصوص پادرد و کمر دردش در

چشمه های آبگرم تمیز و پاکی که خواص درمانی دارند ، با خیال راحت دراز بکشد و نگران هزینه اش هم نباشد ، باید به مجارستان برود ، بویژه اگر مایل باشد این دراز کشیدن در برکه ها و چشمه های طبیعی همراه با لذت بردن از تماشای درختان و گلهای اطراف آن برکه ها و مشت و مال استادان و دلاک هایی چیره دست هم باشد . در مجارستان هزینه های معالجات ارتوپدی و جراحی های عضلات و استخوان نیز نسبت به سایر کشورهای اروپایی بسیار ارزان است

هندوستان : سرزمین یوگا و مرتاض ها و رنگهای شاد ، سالیانه جمعیت زیادی از جهانگردان پزشکی را برای جراحی های

قلب ، چشم و عضلات و استخوان بسوی خود جذب می کند . وجود بیمارستانها و کلینیک های بسیار پیشرفته خصوصی – در عین حال نسبتا” بسیار ارزانی – که در شهرهایی مانند بنگلو ، دهلی ، چنای و بمبئی قرار دارند باعث شده است تا میزان ورود توریست های پزشکی به هندوستان تنها در یکسال گذشته سی درصد رشد کند . عمل قلب و نیز جراحی های ارتوپدی در کلینیک های پیشرفتهء هندی ، چندین هزار دلار ارزانتر از انجام این معالجات در آمریکا ، کانادا و اروپاست

مالزی : کشور زیبا و پادشاهی پیشرفتهء مالزی در حال حاضر سالیانه دویست و پنجاه هزار توریست پزشکی را جذب می

کند و این آمار به سرعت در حال افزایش است . در بیمارستانهای مالزی به جهانگردانی که قصد بررسی سلامت جسمی خود را دارند یک بستهء پزشکی پیشنهاد میشود بنام ” آدم تندرست ” . به این ترتیب که شما فقط با پرداختن ۳۴۰ هزار تومان ، یک آزمایش کامل سلامتی می دهید . از آزمایش دقیق خون و ادرارتان گرفته تا رادیولوژی و عکسبرداری از فرق سر تا نوک انگشت پایتان و از آزمایش کارکرد قلبتان گرفته تا میزان دید چشم و شنوایی گوشتان ، و از بررسی دقیق دانه به دانه دندانهایتان گرفته تا وضعیت روده ها و معده و کلیه هایتان . همهء این آزمایش ها هم در یک روز و فقط ظرف چند ساعت و با استفاده از پیشرفته ترین دستگاه های پزشکی انجام میشود . اگر بخواهید یک چنین آزمایش هایی را در آمریکا یا انگلستان انجام بدهید ، هزینه اش کمتر از سه میلیون تومان نخواهد بود . در واقع بهترین کار برای جلوگیری از بروز هر نوع بیماری و پیشگیری به موقع از هر نوع بیماری حاد در بدنتان ، بهترین کار این است که سالی یکبار به مالزی سفر کنید و از بستهء پیشنهادی ” آدم تندرست ” استفاده کنید

مکزیک : برای جهانگردان پزشکی آمریکایی که پول و امکانات و یا حال و حوصله سفرهای دور و دراز را ندارند ، کشوری

راحت تر و دم دست تر از مکزیک وجود ندارد . عجیب هم نیست اگر بشنویم که بیش از هفتاد درصد از جهانگردانی که برای درمان ارزان به مکزیک می آیند ساکنین ایالتهای مرزی تگزاس ، آریزونا و کالیفرنیای آمریکا هستند . آنها می توانند با دو تا شش ساعت رانندگی ، به اولین شهر مرزی مکزیک بیایند و به معالجهء خود بپردازند و پس از دو شب اقامت و طی کردن دوران نقاحت و استراحتشان ، دوباره به آمریکا برگردند . جذابیت مکزیک برای جهانگردان پزشکی آمریکایی ها در پایین بودن هزینه های چک آپ پزشکی ، معالجه و جرمگیری ارزان دندانها ، ویزیت ارزان روانپزشکان آنجا و نیز وجود چشمه های معدنی مکزیک خلاصه میشود

سنگاپور : خیلی هم عجیب نیست اگر متوجه شویم کشور کوچک سنگاپور ، واقع در شرق آسیا و جنوب مالزی ، هم در

 حال تبدیل شدن به یکی از مقصدهای مورد علاقهء جهانگردان پزشکی در جهان است . بنا به اعلام سازمان بهداشت جهانی ، سنگاپور بهترین و پیشرفته ترین خدمات پزشکی را در قارهء آسیا به بیماران عرضه می کند و در سطح جهان نیز رتبه ششم ارائه بهترین خدمات پزشکی را دارد . اما ویژگی منحصر به فرد سنگاپور در بین کشورهایی که جهانگرد پزشکی می پذیرند ، سطح پیشرفت و استاندارد بسیار بالای آن در معالجات سخت پزشکی مانند جراحی های دقیق قلب ، مغز و رگ ها و اعصاب است . همچنین جراحی های میکروسکوپی و فوق العاده دقیقی که در بسیاری از کشورهای دنیا انجامشان یا ممکن پذیر نیست و یا هزینه های بسیار هنگفتی دارند ، به سادگی و با مبلغی نسبتا” مناسب در کشور سنگاپور قابل انجام هستند

کره جنوبی : مراکز پزشکی کره جنوبی در درمان و جراحی های سرطان و نیز زیبایی چهره و اندام ، بسیار متبحر و نسبتا

ارزان هستند . بخصوص مرکز پزشکی هان یانگ در شهر بوسان ، این خدمات را همراه با جک آپهای کامل و با هزینه هایی اندک و در عین حال با استفاده از پیشرفته ترین ابزار و دستگاه های دیجیتالی موجود انجام می دهد

تایلند : کشور جزایر زیبا و تفریحات هیجان انگیز ، تا همینجای کار هم یکی از جذاب ترین نقاط جهان برای جهانگردان هست

اما توریست های پزشکی نیز این کشور را در فهرست مقصدهای خود قرار میدهند . تایلند یکی از پیشتازان عرصهء جراحی های ارزان و دقیق پلاستیک و زیبایی است . بسیاری از بیماران ژاپنی ، چینی و ویتنامی ترجیح می دهند برای درمان بیماری های خود و استفاده از تخصص پزشکانی بسیار مجرب و دستگاه هایی بسیار پیشرفته و در عین حال با صرف هزینه هایی نسبتا” اندک و پایین ، به تایلند سفر کنند

ترکیه : کمتر کسی می داند که بعد از آمریکا ، بیشترین مراکز پزشکی و بیمارستانهایی که عضو جی . سی آی

 کمیسیون همکاری های پزشکی بین المللی ، هستند در کشور ترکیه قرار دارند . حکومت این کشور در سالهای اخیر تمام سعی و تلاش خود را کرده است تا امکانات و استانداردهای پزشکی و درمانی ترکیه را مطابق با استانداردها و معیارهای درمانی اتحادیه اروپا و آمریکا کند . یک چنین کوششی منجر به گسترش سریع استفاده از تکنولوزی های پیشرفته پزشکی در بیمارستانهای ترکیه شده است به گونه ای که دکتر لونیس پالایکانیس ( معروف به پدر جراحی لیزر چشم در دنیا) انستیتوی مطالعات پزشکی خود را در بیمارستان ” دنیا گیز ” ترکیه مستقر کند . آنچه که جهانگردان پزشکی را به سوی ترکیه کشانده است علاوه بر استانداردهای درمان و معالجات پزشکی در ترکیه ، هزینه های نسبتا” بسیار ارزان این معالجات است

علاوه بر کشورهایی که در این مطلب به آنها پرداخته شد ، آرژانتین ، لهستان ، آفریقای جنوبی ،  یونان ، فرانسه و اسپانیا  نیز سخت در تلاش هستند تا بخشی از بازار جهانگردی پزشکی را نصیب خود کنند . برای دیدن موقعیت جغرافیایی همهء کشورهای مذکور ، کافیست روی تصویر بالا کلیک کنید

عبداللطیف عبادی

در همه جای دنیا کشاورزان و باغداران در موسم درو کردن گندمزار و برداشت محصول از باغها ، جشن خرمن و برداشت محصول برپا می کنند . اصولا” برای یک کشاورز هیچ فصلی و ایامی زیباتر و دلنشین تر و لذت بخش از ایام برداشت محصول و گرد کردن خرمن نیست . ابراز شادی و نشان دادن خوشحالی و شادمانی کشاورزان در موسوم خرمن از دهی به دهی و از کشوری به کشوری دیگر تفاوت می کند . در برخی نقاط دنیا دهقانها به شرکت در یک مهمانی و یا ادای نذر و نیازی ساده و مختصر قناعت می کنند و در برخی دیگر از سرزمین های جهان ، جشن خرمن یا جشن دهقان یا جشن مهرگان و یا هر نامی دیگری که بر آن بگذاریم ، با شکوه و زیبایی ویژه ای برگزار می گردد . در منطقهء وست فیلد ایالت ماساچوست آمریکا دهکدهء کوچک و بسیار زیبایی هست که مردمش عموما” از نسل مهاجران ارمنی تباری هستند که بیش از صد سال پیش روسیه به آمریکا مهاجرت کردند . علیرغم گذشت بیش از یک قرن ، نوه ها و نوادگان آن مهاجرین همچنان اعتقادات خانوادگی خود را کاملا” حفظ کرده اند و به فرهنگ و آداب و رسوم نیاکان خود پایبند مانده اند . آنها هرساله جشن خرمن و برداشت محصول روستایشان را با شکوه و زیبایی بسیار ، در کلیسای دهکدهء خود و با کمک و همکاری صمیمانه یکدیگر برگزار می کنند . کارن گریگوریان که خود یک آمریکایی ارمنی تبار است ، در جشن خرمن مردم این روستا شرکت کرده و از آن مراسم عکسهای زیبای گرفته است که در زیر می بینید . روی عکسها کلیک کنید تا بسیار زیباتر دیده شوند

مردم دهکده برای مراسم شکر گزاری و جشن خرمن ، در کلیسای روستایشان گرد هم می آیند

مهمترین محصول دهکدهء وست فیلد ، هندوانه و کدو هست ولی اهالی روستا انواع میوه ها را روی میز بزرگی در کلیسا می چینند

مراسم جشن خرمن با انجیل خوانی گروه سرود کلیسای روستا آغاز میشود

سپس کشیش دهکده مردم را به محبت ، صداقت ، مهربانی ، بخشش و نیکوکاری و کار بیشتر و خدمت به همنوعان دعوت می کند و بخاطر سال پرمحصولی که داشته اند خداوند را شکر می کند

بعد هم شهردار دهکده برای مردم سخنرانی می کند و جشن را به آنها تبریک می گوید

در دهکدهء وست فیلد علاوه بر هندوانه ، کدو ، گوجه فرنگی ،  کرفس ، گندم و ذرت ، میوه های مختلفی از قبیل سیب سرخ ، انگور و توت فرنگی هم به دست می آید

مردم دهکدهء وست فیلد خیلی به هندوانه های شیرین و سرخ و آبدار روستایشان افتخار می کنند

همزمان با حضور مردم در کلیسا ، جمع زیادی از اهالی روستا در تدارک ناهار هستند . هزینهء جشن و غذا و مخلفات آن را خود اهالی روستا بطور مشترک و به تناسب درآمدشان می پردازند . مدیریت آشپزی جشن نیز بر عهدهء خانمهای مسن روستاست

گروهی هم مسئول تهیهء سالاد میشوند

غذای اصلی جشن “بیف استروگانف” هست که غذایی روسی محسوب میشود و با گوشت تازهء گوساله ، قارچ ، پیاز ، سیب زمینی ، شیر ، خامه و روغن و مخلفاتی دیگر تهیه میشود . دو نفر از مردهای دهکدهء وستفیلد متخصص تهیهء بیف استروگانف به روشی قدیمی و کاملا” سنتی هستند . آنها این کار را هر ساله با شوق و ذوقی فراوان انجام می دهند

دخترهای جوان و دم بخت مسئول تهیه کیک و شیرینی جشن و پذیرایی از میهمانان کلیسا هستند

دانش آموزها هم میزهای پذیرایی از میهمانان کلیسا و نیز میز ناهار را می چینند

بعضی از مردهای دهکده متخصص تهیهء جوجه کباب برای ناهار جشن خرمن هستند

 مسئولیت مهمترین کار جشن ، یعنی شستن ظرف ها ، بر عهده پسران جوان و مجرد دهکده هست . این بیچاره ها باید از ابتدا تا انتهای مراسم مشغول ظرف شویی باشند و ضمنا”  کارشان را هم  باید با دقت و سرعت انجام بدهند

ساعت دوازده و نیم ظهر مراسم نیایش و سخنرانی  و آوازخوانی کودکان تمام میشود و اهالی دهکده برای صرف ناهار و در فضایی باز ، دور هم می نشینند

صرف ناهار به شکل سلف سرویس است و عذاهای جشن هم بسیار متنوع هستند

خانمهای دهکده بنا به سلیقه و علاقهء خود ، در منزل کیک ها و شیرینی هایی ارمنی و روسی درست می کنند و بعد از صرف غذای جشن ، روی میز می چینند و به عنوان دسر به همولایتی هایشان تعارف می کنند

مردم دهکدهء وست فیلد با علاقهء زیاد در جشن خرمن شرکت می کنند و همهء آنها در برگزاری مراسم این جشن حتما” نقشی را متناسب با توان و علاقهء خود بر عهده می گیرند . بعد از مراسم جشن خرمن نیز همه شاد و خوشحال ، و پس از یک روز همنشینی با دوستان و همولایتی های خود ، به خانه هایشان می روند

روی عکسها کلیک کنید تا بسیار زیباتر دیده شوند

سرخپوستان آمریکا سرگذشت بسیار غم انگیزی داشته اند . متاسفانه تاریخ و فرهنگ آنها در کشور ما چندان شناخته شده نیست . سرخپوستان آمریکا دو ضربه ویرانگر و نابود کننده را از سوی مهاجمان اروپایی – یعنی سفید پوستان مهاجر – به خود دیدند . یکی قتل عام قبایل آنها بود که بدست فرانسوی ها و انگلیسی ها و تا حدودی اسپانیایی ها انجام شد ( و خیلی ها تصور می کنند که آمریکایی ها این جنایت را مرتکب شده اند ) و دیگری آواره کردن و تبعید نمودن قبایل سرخپوستان بود که بعدها و بخصوص در نیمه دوم قرن نوزدهم بدست دولت مرکزی آمریکا انجام گرفت . اروپاییان سرخپوستان را می کشتند تا اموال و املاکشان را غارت و تصاحب کنند و آمریکایی ها آنها را کوچ می دانند تا در سرزمینهایشان راه آهن سراسری آن کشور را بنا کنند و یا بجای چراگاههای آنها ، کشتزارهایی عظیم و باغهایی انبوه را برای خود بسازند . این دو زخم بر دل سرخپوستان ماند و علیرغم شرمساری و جبران کردنهای بعدی دولتهای مرکزی آمریکا ، رنج و اندوه مردمان سرخپوست هرگز التیام نیافت . بعد از آن همه کشتار و کوچ ، جمعیت سرخپوستهای آمریکا بشدت کم شد و نسلهای بعدی آنها ( و بویژه در پنجاه سال اخیر ) نیز خود را در سرزمین نیاکانشان غریبه احساس کردند و از عرصه های مهم زندگی اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی کشورشان کناره گرفتند . اکنون بیشتر سرخپوستان شمال آمریکا در ایالت داکوتا و بیشتر سرخپوستان جنوب آن در ایالت آریزونا ساکن هستند و جزو طبقات فقیر و مستمند آن کشور بشمار می روند . در جریان تلاش ظالمانه دولت آمریکا برای کوچ اجباری سرخپوستان آن کشور ،  برخی از روسای قبایل سرخپوست همراه با مردان و زنان قبیله شان تصمیم گرفتند که در مقابل فشار دولت مرکزی مقاومت کنند . این مقاومت در بسیاری از موارد منجر به جنگ میان سرخپوستان شمال و جنوب آمریکا با دولت مرکزی آن کشور شد . یکی از این قبیله ها ، قبیلهء  ” نز پرسه ” به رهبری رئیس جوزف ( ۱۸۴۰ -۱۹۰۴ ) بود که نامش به واسطه درستکاری و شجاعتی که داشته در تاریخ آمریکا به نیکی یاد می شود . دولت مرکزی آمریکا قبیله نز پرسه را از منطقه ای نسبتا گرم و خوش آب و هوا بنام دره ” والو وا ” در اورگان بسوی ایالت آیداهو کوچ داد . اما در میانه راه ، رئیس جوزف سر به شورش نهاد و راه قبیله اش را بسوی مرزهای کانادا کج کرد و به رو به آن کشور گریخت . رئیس جوزف و قبیله اش تنها کمتر از شصت کیلومتر با مرز کانادا و آغاز یک زندگی آزاد فاصله داشتند که متاسفانه ارتش آمریکا به آنها رسید و با حمله ای نظامی و نابرابر ، در مقابلشان ایستاد . پس از جنگی بسیار خونین ، جنگجویان قبیله “نز پرسه” شکست خوردند و در کوههای ایالت مونتانا خود را به ارتش آمریکا تسلیم کردند . نهایتا رئیس جوزف و قبیله اش مجبور شدند که برای استقرار و زندگی در تبعید به ایالت اوکلاهاما بروند . آنها سالهای سال آوارگی و دربدری کشیدند تا اینکه بالاخره در ایالت سرد و دلگیر واشنگتن ( واقع در شمال غرب آمریکا و در همسایگی با کانادا)  مستقر شدند . مردمان قبیله ” نز پرسه ” آنگونه که رئیس جوزف پیش بینی کرده بود ، دیگر در دنیا روی خوش ندیدند و زندگانی شان همراه با رنج و محنت گذشت . تصویری که در بالا می بینید عکسی از رئیس جوزف است همراه با جملاتی که پیش از تسلیم شدنش به ژنرال نلسون مایلز و خطاب به مردان قبیله اش گفته بود . نوشته زیر ترجمه این گفتار است : ء

رهبران ما کشته شدند … کودکان کوچکمان از سرما یخ زده اند و درحال مرگند . افراد قبیله ام به تپه ها و کوهها گریخته اند ، بی هیچ تن پوشی و بی هیچ غذایی .. نمی دانم برسر آنها چه آمده است . شاید که از سرما مرده باشند .. به من فرصت دهید .. بگذارید در این کوهها بدنبال کودکان قبیله ام بگردم .. شاید که در میان مرده ها کسی از آنها را زنده بیابم .. ای بزرگان قبیله ام! فریادهای مرا بشنوید . دلم شکسته است . غمگینم .. با اینهمه درد ، خورشید چگونه باز بر فراز سرزمین من خواهد تابید؟ من برای حفظ جان مردمم ، و برای حفظ قبیله ام ، تسلیم می شوم و از این پس هرگز با هیچ کسی وارد هیچ جنگی نخواهم شد

تالیف و ترجمه : عبداللطیف عبادی

ما چرا پیر می شویم؟ چرا جسممان تحلیل می رود و بعد می میریم؟ ما اصلا” از نظر طبیعی ، چقدر می توانیم عمر کنیم؟ در این زمینه دو نظریهء علمی وجود دارند . ء

نظریه ویران شدن بدن : بدن انسان از یک طرف بطور دائم در حال فرسایش و از بین رفتن است ، و از سویی دیگر به

 همان اندازه در حال تعمیر و بازسازی خودش هست . هر چند سال یکبار ، بیش از نود درصد از سلول های بدن انسان بازسازی میشوند . به عبارتی دیگر ، این بدنی که ما امروز داریم همان بدنی نیست که تا چند سال پیش داشته ایم . چرا؟ چون در این مدت تمام آن سلولها مرده اند و سلولهای جدید و تازه ای جای آنها را گرفته است . درست مثل این است که شما دائما” آجرهای یک بنا را بردارید و بجای آنها آجرهای نو و تازه ای را جایگزین کنید . بعد از مدتی ، ساختمان همان ساختمان است و دقیقا” به همان شکل قدیم به نظر می رسد ، اما تمام آجرها و مصالح آن جدید هستند . در واقع شما بطور آهسته یک بنا را ویران کرده اید و آن را از نو و به همان شکل ساخته اید . این سیستمی هست که در بدن ما نیز در حال اجراست و سلولهای همهء اجزای بدنمان دائما” در حال از بین رفتن و جایگزین شدن با سلولهای جدید هستند . اما با بالا رفتن سنمان ، زیر بنای ساختار جسمی مان ضعیف می شود و تحلیل می رود ، در نتیجه نمی تواند به همان سرعتی که قبلا” داشت سلول جدید بسازد . این ضعف و ناتوانی که جسم ما دچارش می شود ناشی از چندین عامل محیطی است . از نوع آب و هوایی که در آن زندگی می کنیم گرفته تا نوع غذاهایی که می خوریم و شدت زحمتی که در زندگی می کشیم . حتی وضعیت روحی و روانی ما نیز روی ضعیف شدن جسم ما تاثیر بسیاری می گذارد . وقتی عوامل مختلف روی جسم و روح ما فشار وارد کنند ، سرعت سلول سازی در بدن ما بسیار کم می شود . این کاهش بازسازی باعث می شود تا همهء اجزای بدن ما با همان سلول های فرسوده به کارشان ادامه بدهند . وقتی سلولهای پوست ما مثل قدیم و دوران جوانی مان به سرعت بازسازی نشوند ، پوست ما پیر و چروکیده میشود . سایر اعضای بدنمان هم همینطور . مفاصل ، قلب ، کبد ، کلیه ها ، رگهای ، استخوانها ، ریه ، چشم ، روده ها ، معده و حتی مغزمان سلول هایشان پیر و فرسوده میشوند ، بدون اینکه با سلول های جوان جایگزین گردند . در چنین حالتی ساختمان پوسیدهء بدن ما ویران می شود و عمر ما به پایان می رسد و می میریم . اما اگر انسان بتواند دارویی بسازد که از کاهش سرعت و توقف سیستم سلول سازی در بدن جلوگیری کند و اندامهای ما همچنان و با همان سرعت و قدرت دوران جوانی مان سلول های جدید بسازند ، ما انسانها نه پیر می شویم و نه هرگز می میریم

نظریه  برنامه ریزی شده بودن : ساختار همهء موجودات زنده و از جمله انسان ، از قبل برنامه ریزی شده است . یعنی

 اینجوری نیست که مثلا” یک انسان برای زندگی همیشگی و عمر جاودان به دنیا بیاید اما از بخت بدش گرفتار بیماری یا فرسودگی سلولی و متوقف شدن ساخت سلول جدید بشود و بمیرد . اصولا” درست مثل یک باطری که برای فرضا” یک ساعت کار کردن و انرژی دادن طراحی شده است ، بدن انسان نیز برای یک زمان محدود طراحی و برنامه ریزی شده است و بعد از تمام شدن دوره ای که برایش در نظر گرفته شده ، پیر میشود و طبق همان برنامه ای که آفرینش از قبل برایش ریخته است ، می میرد . عوامل محیطی و نوع زندگی انسان می توانند در کاهش و یا اندکی افزایش عمر پیش بینی شدهء انسان موثر باشند اما نمی توانند این عمر برنامه ریزی شده را تبدیل به حیات جاودان کنند . اگر انسان عمر جاودان داشت و یا حتی از آنچه که امروز عمر می کند ، خیلی بیشتر عمر می کرد ، هرگز تکامل نمی یافت . اساسا” این خردمندی راز آفرینش و طبیعت بوده است که عمر انسان را کوتاه قرار داده چرا که به این ترتیب ، ژنهای هر نسلی از ما انسانها ، متناسب با اقلیم و شرایطی که انسان در آن زندگی می کند ، نیازهای طبیعی و محیطی مان را شناسایی و ثبت می کنند و به نسل بعدی اطلاع می دهند . به این ترتیب ژن های نسل انسانهای آینده با اطلاع از نیازهای محیطی انسانهای جدیدی که قرار است بعد از ما به دنیا بیایند ، شکل و فرم و توانایی های انسانهای بعدی را پیشرفته تر طراحی می کنند و طبق همان شرایط و محیطی که لازمهء بقای انسان است ، می سازند . این می شود تکامل ، و تکامل نیز رمز بقای هر موجود زندهء روی زمین و از جمله انسان است . بنابراین مراحل تولد ، جوانی ، میانسالی ، پیری و مرگ انسان از قبل برنامه ریزی شده است و به هیچ عنوان نمی توان به آن دست زد و اگر هم بخواهیم این ساختار را عوض کنیم ، باید نسل بشر را از بین ببریم و دوباره انسان جدیدی را بسازیم که البته این کار غیر ممکن است . در نتیجه حتی اگر همهء عوامل طبیعی و محیطی و روحی را برای زندگی انسان کاملا” ایده آل نگه داریم ، ما باز هم پیر می شویم و می میریم و هیچ راهی نیز برای جلوگیری از طی شدن این روند طبیعی وجود ندارد

موجودات روی زمین چقدر می توانند عمر کنند؟

 عمر بسیاری از حشرات و جانداران روی زمین فقط چند روز است . یعنی ظرف همان چند روزی که به دنیا می آیند باید همهء مراحلی را که فرضا” یک انسان در هفتاد سال طی می کند ، طی کنند . آنها در واقع در همین چند روزی که زنده هستند باید بزرگ شوند ، جفت گیری کنند ، پیر و از کار افتاده شوند و سپس بمیرند . در مقابل جانوران دیگری هم هستند که صدها سال عمر می کنند . در اینجا نمونه هایی از طول عمر موجودات زندهء روی زمین را شرح می دهم

درخت پیر

درخت پیر کاجی بود که در کوه های سفید واقع در شرق ایالت کالیفرنیای آمریکا روییده بود و وقتی که در سال ۱۳۴۳ شکست و فرو افتاد و خشک شد ، ۴۸۴۴ سال از عمرش می گذشت . در حال حاضر پیرترین درخت دنیا کاج فرتوت نام دارد که در همان منطقه زنده است و مطالعات علمی نشان می دهد که ۴۸۴۲ سال عمر کرده است . اگر این کاج فرتوت و رو به خشک شدن بتواند تا دو سال دیگر زنده بماند ، رکورد عمر و زندگی روی کره زمین را می شکند . بسیاری از درختانی که در جنگلهای باستانی کالفرنیای آمریکا قرار دارند ، میانگین عمرشان بالای یک هزار سال است

صدف ایسلندی

در سال ۱۳۸۶ صدف زنده ای در سواحل کشور ایسلند صید شد که عمرش همه را بهت زده کرد . شمارش حلقه های روی آن که بیانگر میزان عمر یک صدف هستند ، نشان میداد که صدف صید شده ۴۱۰ سال عمر کرده بود . ء

ماهی گلی ژاپنی

یک ماهی گلی ژاپنی که در سال ۱۱۳۰ هجری شمسی ( ۱۷۵۱ میلادی) در خانه ای واقع در کشور ژاپن به دنیا آمده بود ، در سال ۱۳۵۶ (۱۹۷۷ میلادی) و در سن ۲۲۶ سالگی درگذشت

لاک پشت کهنسال

لاک پشتی را که دریانورد و کاشف بزرگ انگلیسی ، جیمز کوک ، در سال ۱۱۵۶ (۱۷۷۷ میلادی) به خانوادهء سلطنتی تانگان هدیه داده بود ، در سال ۱۳۴۴ شمسی و در ۱۸۸ سالگی در کشور مالت مرد . اما پیرترین لاک پشت جهان آدوایتا نام داشت که در سال ۱۳۸۵ و در سن ۲۵۶ سالگی درگذشت

نهنگ سالخورده

تا مدتی پیش تصور میشد نهنگ سرکمانی ، جانوری هست که بطور طبیعی بین ۶۰ تا هفتاد سال عمر می کند . اما زیست شناسان اخیرا” متوجه شده اند که میانگین عمر این جانور می تواند تا ۱۵۰ سال باشد . به تازگی یک نهنگ سرکمانی شناسایی شد که ۲۱۱ سال سن داشت

طوطی فرتوت

طوطی فرتوت لقب پرنده ای ماده  از نوع طوطی آبی – زرد بود که در سال ۱۳۸۴ و در سن ۱۰۶ سالگی  در بریتانیا مرد

و اما پیرترین انسان  روی زمین چه کسی بود؟

هر از گاهی در رسانه های مختلف می خوانیم و یا میشنویم که مثلا” پیرترین فردی که شناسایی شده ،  شخصی هست که در فلان کشور و یا فلان شهر زندگی می کند و ۱۲۰ سال یا ۱۴۰ سال و یا ۱۵۰ سال سن دارد . اما غالب این مطالب حقیقت ندارند. در واقع بسیاری از پیرمردان و پیرزنانی که به عنوان کهنسالترین انسان روی زمین معرفی میشوند سنی به مراتب کمتر از آنچه که گفته میشود دارند . بخصوص در کشورهایی که تا هشتاد سال پیش سیستم ثبت احوال و صدور شناسنامه وجود نداشته ، کسی نمی داند که کهنسالان شهر یا روستایشان دقیقا” چقدر عمر کرده اند؟ در بسیاری از موارد پیرمردان یا پیرزنانی که به عنوان آدمهایی صد و بیست ساله معرفی میشوند ، سنشان به زحمت از هشتاد و پنج سال می گذرد. این موضوعی هست که حتی دربارهء درختان کهنسال ایران نیز صادق است . بسیاری از درختانی که اکنون در ایران به عنوان سروهای سه هزار ساله و چهار هزار ساله معرفی میشوند ، عمرشان غالبا” کمتر از چهارصد سال است . بهرحال ، پیرترین انسانی که سن ثبت شده و ثابت شده داشت ، زنی فرانسوی به نام جین کالمنت بود . وی طبق تاریخ ثبت ولادت و شناسنامه اش ، در ۱۲۵۴ ( ۱۸۷۵) به دنیا آمده بود و در سال ۱۳۷۵ (۱۹۹۶)  در سن ۱۲۲ سالگی درگذشت . عکس بالا تصویری از آخرین جشن تولد آن خدابیامرز است

مطلب قبلی

ماجرای غم انگیز نوید خانجانی

کره شمالی ، جهنم سرخ و نکبتی به نام کمونیسم

حقایقی ناگفته درباره کوسه ها

این شیادها کجا روزنامه نگار بوده اند؟

خروسی که از ترس تخم گذاشت

دعوای یونان و مقدونیه : اسم کشورتان را عوض می کنید یا نه؟

خدایی که من می شناختم

آرام آرام در حال مردنیم

افسانهء تیر و قلب

وقتی که اشکهای کودکان سرزمین من

در میان تراخم چشمهایشان

 گم میشوند

من برای فقرشان

آواز می خوانم

—–

سرودهء عبداللطیف عبادی

روی تصویر بالا کلیک کنید تا اندوه فقر و بی عدالتی را واضح تر ببینید

تصویر بالا : کوکر طلایی نر ، زیباترین پرندهء ایران . روی عکس کلیک کنید تا زیباتر دیده شود

عبداللطیف عبادی

سه سال پیش کوکر ( بر وزن کوثر)  را در مقاله ای که در وبلاگ سابقم – تاریخ و جغرافیا – نوشتم ، برای نخستین بار ، بطور کامل و به زبانی ساده به هموطنانمان معرفی کردم . مدتی بعد سایت پرندگان ایران آن مطلب را با نام خودم ، و چندین سایت دیگر به نام خودشان ، منتشر کردند . امشب متوجه شدم که شخصی زحمت کشیده و چکیده ای  از آن مقاله را به شکلی جالب و البته بسیار کوتاه شده و ناقص ، در سایت ویکی پدیای فارسی قرار داده است . بسیار خوشحالم که به این ترتیب هر کسی که نام کوکر را در اینترنت فارسی جستجو کند ، می تواند پاسخ های خود را دربارهء شناخت این پرندهء دوست داشتنی در ویکی پدیای فارسی بیابد . فقط متاسف هستم که سه قسمت مفصل از نوشته ام در ویکی پدیا نیامده است . یکی شرح مهاجرت کوکرها به خوزستان هست ، یکی هم بی رحمی مردم ولایت من – خوزستان – در شکار و قتل عام بی رحمانهء آنها در فصل مهاجرت و تخم گذاری شان و دیگری هم داستان اهلی کردن کوکر و جوجه گیری از آنها برای نخستین بار در ایران توسط خودم . بهرحال در اولین فرصت می بایست که قسمتهای حذف شده را به مطلبم در ویکی پدیا بیفزایم . ضمنا” تا پیش از مقالهء من ، از این پرنده با عنوان “باقرقرهء شکم سفید” نام برده میشد ، ولی خوشحالم که همان نوشته باعث شد تا نام محلی و زیبای کوکر برای این پرنده در زبان فارسی و بخصوص در عالم اینترنت تثبیت شود . گونهء ایرانی این پرنده را نیز طلایی نامیدم چرا که رنگهای طلایی اش مانند جواهر در دشت می درخشد و خوشبختانه این صفت و زیبا و برازنده نیز برای کوکر ایرانی بتدریج در حال جا افتادن است . در اینجا خلاصه ای از نوشته ام دربارهء کوکر طلایی را بازنویسی می کنم و در مطالبی جداگانه ، این پرندهء شگفت انگیز و بی نهایت زیبا را بیشتر معرفی خواهم کرد . برای خواندن همهء نوشته ام در ویکی پدیا می توانید روی این لینک کلیک کنید

تصویر بالا : کوکر طلایی ماده . روی عکس کلیک کنید تا زیباتر دیده شود

 کوکر نام ۱۶ گونه پرنده از تیره کوکرسانان است که در شمال، شرق و جنوب آفریقا و ماداگاسکار، خاورمیانه، هند، آسیای میانه و شبه‌جزیره ایبری زندگی می‌کنند.

کوکر پرنده‌ای است دانه‌خوار، که در نگاه اول به کبک و بلدرچین شبیه‌است و در پرواز نیز به کبوتر می‌ماند اما از نظر پرنده‌شناسی دارای خانواده‌ای مستقل با نام کوکریان است. برخی محققان کوکرها را در راستهٔ مستقل قرار می‌دهند، برخی آن‌ها را در راستهٔ کبوترسانان  قرار داده و برخی دیگر آنان را به سلیم‌سانان  مرتبط می‌دانند

تصویر بالا : کوکر نر طلایی نوبالغ . روی عکس کلیک کنید تا زیباتر دیده شود

در فصل بهار برای جفت‌گیری و تخم گذاری به بوته زارهای نیمه بیابانی و سرزمینهای گرمی که پوشیده از گیاهان بوته‌ای و

 دانه دار است پروازمی کند. «کوکر ماده» در هر فصل بهار «دو» تا «سه» تخم می‌گذارد و هر دو کوکر نر و ماده به نوبت روی تخمها و در لانه‌ای که به روی زمین و در میان بوته‌های دانه دار ساخته‌اند می‌خوابند. انداز تخمها حدود یک سوم تا نصف اندازه تخم یک مرغ محلی است و زمینه‌ای به رنگ شیری پررنگ با خالهایی قهوه‌ای دارد. جوجه‌ها بعد ۱۸ تا ۲۱ روز از تخم بیرون می‌آیند و بعد از پنج ماه قادر به پرواز هستند.جوجه‌های نر و مادهٔ نابالغ تا زمانی که به سن پرواز نرسیده‌اند رنگ پرهایشان شبیه به هم است و از یکدیگر قابل تشخیص نیستند

تصویر بالا : کوکر طلایی ماده  نوبالغ ، روی عکس کلیک کنید تا بسیار زیباتر دیده شود

چهارده و «به تعریفی دیگر شانزده» نوع کوکر در جهان وجود دارند که اندازه آنها معمولاً بین ۲۵ تا ۳۵ سانتی متر و وزنشان نیز بین ۲۵۰ تا ۴۰۰ گرم است. رنگ بین انواع کوکرها نیز از نوعی به نوع دیگر متفاوت است و در شش نوع آن رنگ پرها و تا حدودی «وزن کوکر نر» با ماده بسیار تفاوت دارد اما در دیگر کوکرها نر و ماده آن بسیار شبیه به هم هستند. کوکر عموما پرنده‌ای مهاجر است که در بیابانها و دشتهای نیمه بیابانی و خشک زندگی می‌کند و در دو فصل بهار و پاییز به سرزمینهایی بسیار دور دست مهاجرت می‌کند

تصویر بالا : کوکرهای نر و ماده در حال آواز خوانی . روی عکس کلیک کنید تا زیباتر دیده شود

طبق نظرات پرنده‌شناسان و نیز دوستداران طبیعت در رای گیری مجله پرنده‌شناسی خاورمیانه «کوکر طلایی نر» زیباترین پرنده موجود در خاورمیانه شناخته شده‌است

تصویر بالا : پرواز کوکرها . روی عکس کلیک کنید تا زیباتر دیده شود

مهمترین زیستگاه کوکرهای طلایی در فصل مهاجرتشان به ایران ، جنوب دشت خوزستان و در منطقهء وسیعی میان بندرماهشهر ، سواحل خلیج فارس و شهر هندیجان است . کوکر طلایی به هنگام بهار در جنوب خوزستان تخم گذاری و جوجه داری نموده و در پایان فصل تابستان خوزستان را همراه با فرزندانش به سمت سرزمین هایی در آسیای میانه ترک می کند . کوکر به دلیل  از بین رفتن محیط زیست و زندگی اش در خوزستان و نیز قتل عام بی رحمانه اش در فصل مهاجرت توسط ما مردم ایران ، نسلش تقریبا” در خوزستان و کل ایران منقرض شده است و هیچگونه حمایت و دفاعی از آن – توسط هیچ مرجعی – انجام نشد و نمی شود . تا سی سال پیش گروه هایی چندهزارتایی از کوکرها آسمان جنوب ایران را با آوازها و غوغا کردن هایشان در می نوردیدند . اما دیگر از صدای آواز آنها خبری نیست . در حال حاضر صرفا” هر از گاهی ، تعداد بسیار اندکی از کوکرهای طلایی در میان دشت های جنوب خوزستان دیده میشوند که آنها نیز با تفنگهای ساچمه ای و انبوه شکارچیان بی رحم کشته خواهند شد . از کوکر طلایی ، این زیباترین پرندهء ایران ، تنها نامی و خاطره ای در یاد ما جنوبی ها بجای خواهد ماند

تصویر بالا : معبد ابوسیمبل در مصر ، از سری عجایب صد گانهء جهان

ترجمهء عبداللطیف عبادی -  نوشتهء مایکل مور ، جراد کلیمر و مایکل کرافت

معبد عظیم و باشکوه ابوسیمبل در ۲۸۰ کیلومتری شهر آسوان مصر واقع شده است . بنیانگزار این معبد رامسس دوم از بزرگترین فرعونهای مصر باستان است که به نام رامسس بزرگ نیز شناخته میشود . رامسس دوم از سال ۱۲۷۹ تا۱۲۱۳ پیش از میلاد یعنی ۳۲۰۰ سال پیش در مصر حکومت می کرد . دوران فرمانروایی او را عصر طلایی اقتصاد و فرهنگ دنیای نیل باستان می نامند چرا که بعد از او ، حکمرانی هیچ پادشاهی به اندازهء دوران وی برای سرزمین مصر دستاوردی به همراه نداشت . رامسس بزرگ به شیوه ای حکومت کرد که در طول قریب به پنجاه سال از فرمانروایی اش ، مصر همواره با همسایگانش در صلح و دوستی و آرامش بود . او در واقع “خدا – پادشاه” مصریان بود و در سراسر قلمروی تحت فرمان خویش بناهایی باشکوه ساخت و از خود بر جای نهاد . یکی از این یادمانهای عظیم ، معبد ابوسیمبل است که در ساحل رود نیل ساخته شد . رامسس دوم خود محل ساخت این معبد را انتخاب کرده بود تا آنرا به همسرش “نفره تاری” هدیه کند . معبد ابوسیمبل به دو بخش تقسیم میشود . یکی مجسمه هایی که با تراشیدن صخره ای عظیم ساخته شدند و دیگری دالانهایی که به شکل غارهایی بزرگ و باشکوه در دل کوه کنده شدند . برای ساخت این معبد هزاران کارگر با ساده ترین ابزارهای ممکن ، که تیشه هایی برنزی بودند ، بکار گرفته شدند . این کارگران هزاران هزار تن سنگ آهکی را با تیشه می کندند تا آرام آرام و وجب به وجب به درون صخره ای سترگ پیشروی کنند . حاصل کار آنها شصت متر پیشروی به درون دل کوه و ساختن معبد ابوسیمبل در دل کوه بود . رامسس دوم پس از ساخته شدن این معبد در پیامی به سازندگانش گفته بود” ای کارگران ، ای کسانی که برگزیدگان روی زمین هستید ، ای مردان خستگی ناپذیر ، با دستان توانای شما ، هر تعداد بنای باشکوه که بخواهم ساخته میشوند . شما با تجربه هایتان صخره های سنگی را تبدیل به نشان توانایی و اعتماد به نفس خود می کنید” . شگفت انگیزترین راز معبد ابوسیمبل آن است که در ساختن این معبد تو در توی چندگانه و تراشیدن پیکره هایش ، هیچگونه مصالح ساختمانی به کار نرفته و صرفا” با کندن و تراشیدن صخره اهای ساحل رود نیل ساخته شده اند

مجسمه ها و پیکره هایی عظیمی که مردان خستگی ناپذیر سرزمین مصر در ۳۲۰۰ سال پیش برای رامسس دوم با تراشیدن و گندن کوه های آهکی حاشیهء رود نیل ساختند ۲۲ متر ارتفاع دارند . این مجسمه ها همگی پیکرهء رامسس دوم هستند و در دو سوی ورودی آن معبدی که در دل کوه کنده شده است قرار گرفته اند . در کنار این پیکره ها مجموعهء نامها و القاب رامسس دوم نوشته اند که از جملهء آنها “ محبوب آمون ” است . رامسس دوازده اسم و عنوان سلطنتی داشت که محبوب آمون رایج ترین و مهمترین آنها بود . دیگر نامهایی که زیر پیکره های رامسس دوم در معبد ابوسیمبل دیده میشوند عبارتند از فرزند آتون ، فرزند شاه ، خدای هر دو سرزمین ، همنشین خدای خورشید و .. غیره . درون معبد کاویده در دل کوه ، هشت ستون سنگی نیز تراشیده و ساخته شده اند . نشان ها و نوشته های درون معبد همگی نشانگر داستانهایی دربارهء پیروزی های نظامی مصریان بر سپاه سوری ها ، لیبیایی ها و هیتی تی ها هستند که در نبردی به نام جنگ کادش از سپاه رامسس دوم شکست خوردند . چهار مجسمه نیز در درون معبد نمایندگان خدایانی به نام ری هاراختی ، ری پتاها ، و آمون ری هستند که در کنار پیکره های رامسس دوم خدا – پادشاه مصر – حک شده اند . عجیب ترین نکتهء این معبد سطح تخصص و دانش مهندسین مصری در ۳۲۰۰ سال پیش . یکی از این نکات شگفت انگیز این است که هر ساله دو بار – در روزهای  دوم اکتبر و بیستم فوریه – نور خورشید مستقیما” وارد معبد میشود و به دو مجسمه ای می تابد که پیکرهء رامسس دوم و نماد همنشینی وی با خدای خورشید اند . و نکتهء جالبتر اینکه از این دو روز یکی سالروز تولد رامسس دوم هست و دیگری سالروز به تخت نشستن وی

تصویر بالا: درون معبد ابوسیمبل

پس از ساخته شدن معبد اصلی و عظیم ابوسیمبل ، رامسس دوم تصمیم گرفت به شکرانهء ساختن این معبد ، معبد کوچکتری را نیز در کنارش بسازد و به خدایی به نام هاتور ایبشک هدیه کند . این معبد نیز به همان شکل معبد نخستین – اما در مقیاسی کوچکتر – ساخته شد و کارگران مصری برای ساختن و بناکردنش تا عمق ۲۱ متری دل کوه را کندند و آن را به شکل غاری تالار گونه درآوردند . تالاری که در آن شش ستون در راهروی معبد و اتاق هایی در دو سوی آن قرار دارند . مجسمه هایی که در آن تراشیده شده اند نیز هر یک به ارتفاع ده متر و به شکل رامسس دوم ، همسرش نفره تاری و نیز هاتور ساخته شده اند . رامسس دوم ظاهرا” آنچنان همسرش را دوست میداشته که دستور داده بود مجسمه های خودش و همسرش – نفره تاری – را به یک اندازه بسازند ، کاری که در دوران مصر باستان بسیار عجسیب و باور نکردنی به نظر می آمد

در دههء ۱۹۶۰ و زمانی حکومت وقت مصر تصمیم گرفت سد عظیم آسوان را بر رود نیل بسازد ، مشخص گردید که با شروع آبگیری دریاچهء پشت آن سد ، معبد و مجسمه های ابوسیمبل به زیر آب فرو خواهند رفت . تنها راه حل ممکن برای نجات این اثر ارزشمند و باستانی این بود که معبد ابوسیمبل با تمام پیکره ها و مخلفات و متعلقاتش از کنارهء رودخانهء نیل برداشته شوند و به نقطه ای دورتر منتقل گردند! این طرح اگر چه در آن زمان غیر ممکن به نظر می رسید ، اما دولت مصر این کار را کرد و نجات ابوسیمبل از غرق شدن به زیر آب را ممکن نمود . در آن پروژهء عظیم ، بیش از بیست هزار تن مجسمه و سنگنوشته و پیکره را به ۱۰۳۶ قطعه تقسیم کردند و از هم جدا نمودند . بعد این قطعات را به منطقه یا دورتر و مرتفع تر بردند و روی هم سرهم بندی کردند . به این ترتیب معبد ابوسیمبل صحیح و سالم ، دوباره در جایی دیگر ظاهر شد . برنامهء انتقال معبد ابوسیمبل به نقطه ای دورتر ، در نوع خود یک انقلاب فنی بود که مصری های انجامش دادند و در سال ۱۹۶۸ به پایان رسید

تصویر بالا : پیکره های رامسس دوم ومعبد ابو سیمبل از روبرو . روی عکس کلیک کنید تا بزرگتر و زیباتر دیده شود

خلاصهء اطلاعاتی که خوب است دربارهء این بنای عظیم و ساختهء دست بشر بدانید به این شرح است : ء

ساختن همهء بخشهای معبد ابوسیمبل (ابوسمبل) از سال ۱۲۹۰ تا ۱۲۲۴ پیش از میلاد بطول انجامید

تا سال ۱۸۱۳ کسی از پیشینه و هویت معبد ابوسیمبل و مجسمه هایی که بعدها مشخص شد متعلق به رامسس دوم هستند خبری نداشت . تا آینکه در آن سال یک خاورشناس سویسی به این پی حقیقت برد

تا سال ۱۸۱۷ کسی از اعماق معبد ابوسیمیل اطلاعی نداشت و در طول بیش از سه هزار سالی که بر آن گذشته بود ، ورودی های معابد اصلی و ینز کوچک ابوسیمبل فرو ریخته و بسته شده بودند . در واقع کسی اطلاعای نداشت که درل آن صخره های چه بنایی کنده و ساخته شده است . خاورشناسان اروپایی ، پس از هزاران سال ، نخستین کسانی بودند که معابد کوچک و بزرگ ابوسیمبل را دوباره کاویدند تا به عمق جهان شگفت انگیز آنها رسیدند

عملیات ساخت سد آسوان مصر – به کمک روس ها – از سال ۱۹۶۰ تا سال ۱۹۷۰ بطول انجامید

بین سالهای ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ یعنی در طول چهار سال ، معبد و پیکره های ابوسیمبل مصر – پیش از آبگیری سد آسوان – با موفقیت کامل به نقطه ای دورتر و مرتفع تر برده شدند و دوباره از نو ، در آنجا سرهم بندی شدند . در واقع جای اصلی و واقعی این معبد اکنون در اعماق دریاچهء پشت سد آسوان مدفون است

برای آشنایی بیشتر با عجایب صدگانهء جهان مطلب زیر را بخوانید

معرفی عجایب صد گانه جهان