برگ زدن هر صفحهء “روزنامه نگار آزاد” حُکم کتابی ست که حرف های ارزشمندِ زیادی برای مخاطبانش دارد.
سپاسگزاریم را با گذاشتن شعر زیبای مشیری، زیر اولین – و از محبوبترین های- پست سایت، تقدیمتان می کنم. ء

باری، اگر روزی کسی از من بپرسد
«چندی که در زمین بودی چه کردی»؟ ء
من، می گشایم پیش رویش دفترم را
گریان و خندان، بر می افرازم سرم را
آنگاه، می گویم که: بذری «نوفشانده»ست، ء
تا بشکفد، تا بردهد، بسیار مانده ست. ء

در زیر این نیلی سپهرِ بی کرانه
چندان که یارا داشتم، در هر ترانه
نام بلندِ عشق را تکرار کردم
با این صدای خسته، شاید خفته ای را
در چارسوی این جهان بیدار کردم

من مهربانی را ستودم
من با بدی پیکار کردم

«پژمردن یک شاخه گل» را رنج بردم
«مرگ قناری در قفس» را غصه خوردم
وز غصهء مَردُم، شبی صدبار مُردَم. ء

شرمنده از خود نیستم گر چون مسیحا، ء
آنجا که فریاد از جگر باید کشیدن؛ ء
من، با صبوری، بر جگر دندان فشردم! ء

اما اگر پیکار با نابخردان را
شمشیر باید می گرفتم
بر من نگیری، من به راهِ مهر رفتم. ء
در چشم من، شمشیر در مشت، ء
یعنی کسی را می توان کشت! ء

در راهِ باریکی که از آن می گذشتیم، ء
تاریکیِ بی دانشی بیداد می کرد! ء
ایمان به انسان، شبچراغ راه من بود! ء
شمشیر، دست اهرمن بود! ء
” تنها سِلاح من در این میدان، سخن بود”! ء

شعرم اگر در خاطری آتش نیفروخت
اما دلم چون چوب تر، از هز دو سر سوخت
برگی ازین دفتر بخوان، شاید بگویی:
- آیا که از این می تواند بیشتر سوخت!؟ ء

شب های بی پایان نخفتم
پیغام انسان را به انسان، بازگفتم
حرفم نسیمی از دیار آشتی بود
در خارزارِ دشمنی ها
شاید که توفانی گران بایست می بود
تا برکَنَد بنیان این اهریمنی ها. ء
…

اما هنوز این مرد تنهای شکیبا
با کوله بار شوق خود ره می سپارد
تا از دل این تیرگی نوری برآرد، ء
در هر کناری شمع شعری می گذارد. ء
اعجاز انسان را هنوز امید دارد! ء
.
سلام جانم . خیلی خوشحالم کردی با این شعر قشنگ . امیدوارم که نوشته هایم همچنان برایتان مفید باقی بمانند و عمری باقی بماند که بتوانم باز هم بنویسم ، به همان هدفی که زنده یاد مشیری گفته بود . آمین

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.
…

زندگی مجذور آینه است .
زندگی گل به توان ابدیت ،
زندگی ضرب زمین د رضربان دل ها،
زندگی هندسه ساده و یکسان نفس هاست .

پاسخ : ممنونم . امیدوارم همیشه باطراوت باشی

زیر بنای پشتوانه ای را ساخته ای برای ذهن ها ،
روشنائی همان ” مشعل ” خواهی بود برای ما ،
عمیقن قدر دان این تلاش هستم.

پاسخ : خیلی لطف دارید شما . زنده باشید

یک نفس که می گویم ، یعنی مثل وقتی که خیلی خسته هستی ، یک حبه قند می گذاری گوشه ی لپت ، انگشتت را حلقه می کنی دور کمر دسته ی لیوان ، چایت را یک نفس سر می کشی …

یک نفس خواندم …

ترجمه ی خیلی خوبی بود … ممنون

پاسخ : خیلی ممنون . لپت همیشه پر از قند و نفست هم گرم باد