تالیف و ترجمه : عبداللطیف عبادی

به میزانی که یک دایناسور شاخدار بزرگتر میشد ، شاخهایش هم بزرگتر میشد . شاخهای دایناسور برخلاف شاخهای حیوانات امروزی و پستانداری مانند گوزن ، نه می افتادند و نه هر ساله بجای شاخهای افتاده اش شاخ دیگر رشد می کرد

 شاخهای دایناسورها از جنس استخوان بود اما روکشی از جنس کراتین داشت . لایهء کراتین مشابه جنس ناخن ما انسانها هست

 دایناسورهای شاخدار غالبا” گیاهخوار بودند . تصور میشود این دایناسورها از شاخ خود برای دفاع از خود و مقابله با دایناسورهای گوشت خوار و درنده استفاده می کردند

 بزرگترین شاخها را دایناسوری به نام سراتوپسیانس داشت. این واژه به زبان یونانی یعنی : شاخ چهره

 در برخی از دایناسورهای سراتوپسیانس طول شاخها به بیش از یک متر می رسید

 یکی از انواع دایناسورهای سراتوپسیانس دایناسوری به نام استیراکوساروس بود که عکسش را بالای همین مطلب می بینید . این دایناسور رشته ای از شاه بر سر و دور گردن و نیز شاخی درازتر بروی پوزهء خود داشت و شناخته ترین دایناسور شاخدار محسوب میشود

 تصور میشود برخی از انواع دایناسورهای شاخدار از شاخشان صرفا” برای ترساندن و تهدید کردن و یا قدرت نمایی در برابر رقیبان همنوعشان استفاده می کردند و شاخهایشان کاربردی در جنگ و دعوایی نداشته است

 تصور میشود گاهی دایناسورهای نر – مانند گوزنهای امروزی – در رقابت بر سر دایناسوری ماده ، با هم شاخ به شاخ میشده اند

 دایناسورهای شاخداری از نوع پانوپلوساروس در اطراف بدنشان شاخهای مختلفی داشتند بطوریکه آنها را تبدیل به نوعی زره پوش می کرد